Harry RIEMEIJER

Harry hebbn we leren kennen in Takoradi, Ghana. Hij werkte er voor een Nederlands bedrijf dat telefoonnetwerken aanlegde en wij zaten er met het gezin als ontwikkelingswerkers voor SNV. Hij was altijd herkenbaar aan zijn verwassen roze T-shirt of blouse. We namen samen Franse les en Harry deed dat met de Franse slag, maar wel met trouw. Trouw is misschien ook wel een kernwoord voor Harry's karakter. Niemand was zo punctueel met verjaardagen bijhouden en kaarten sturen. Ieder voorjaar belde hij op om af te spreken wanneer hij langs zou komen. Dan bleef hij een nacht logeren en gingen we uit eten. Ieder jaar ontvingen we rond de Kerst zijn brief waarin hij verslag deed van wat hij dat jaar had meegemaakt met daarbij een foto van een van zijn vele exotische reisbestemmingen en een toepasselijk motto. Voor onze dochters Lisa en Aleid nam hij altijd iets leuks mee Hij kon met deskundigheid praten over typisch vrouwelijke zaken en Nivea creme hield zijn huid jong, ondanks de vele jaren van tropenzon. We leerden meer over zijn jeugd, zijn anders-zijn en -voelen, de eenzaamheid die daarmee verbonden was, over de plekken waar hij gewoond en gewerkt had, zijn vele reizen naar verre bestemmingen, soms met zijn broer uit Australië. En over zijn grote hobby, mineralen verzamelen. We hebben een paar keer gelogeerd bij hem in Aups en de eerste keer was zijn vioolspelende zus daar ook. Zij hield een oogje op onze dochters Lisa en Aleid die in een tentje in Harry's tuin sliepen terwijl Harry en wij pizza aten. Hij was vegetariër zolang we hem kenden en vulde zijn B-vitamines (hard nodig ook door zijn drankgewoontes) aan met Marmite. Dit jaar kregen we voor het eerst geen telefoontje voor het maken van een afspraak. Harry bleek overleden. Ons voornemen om hem deze zomer weer eens op te zoeken in Aups was niet meer uitvoerbaar. Harry was een bijzondere vriend in ons leven. Dank voor alle fijne momenten en herinneringen. Sabien Deneer en Maarten Frissel